Reisverhalen
Gravelfietsen in Rwanda: het reisdagboek van Pascalle

In dit verhaal
Rood stof, chapati en duizend keer mizungu: Pascalle fietst door Rwanda
Pascalle was eigenlijk geen fietser. Ze had nog nooit acht dagen achter elkaar op een fiets gezeten, laat staan in de bergen van Rwanda. Toch reed ze in september 2026 mee met onze begeleide gravelreis. Negen dagen, bijna 500 kilometer en meer dan 12.000 hoogtemeters. Ze hield onderweg een dagboek bij. Dit is haar verhaal, in haar eigen woorden.
Een fiets in een doos
Vanavond om 20:35 gaat mijn vlucht. Ik heb sinds vanochtend al vier keer de vertrektijd gecheckt en mijn tas en fiets zijn nog steeds niet ingepakt. Het hoogtepunt van de dag: mijn gravelbike in een doos krijgen. Daarvoor moet de halve fiets uit elkaar en dat heb ik nog nooit gedaan. Met een paar momenten van lichte paniek is het toch gelukt.
Op Schiphol zegt de mevrouw van de KLM-check-inbalie dat het toestel overboekt is. Bij de gate kijkt de medewerker van Kenya Airways me verbaasd aan en print zonder aarzelen mijn boardingpassen uit. Om 20:35 zit ik eindelijk ontspannen in de lucht, richting Nairobi.
Aankomen in Kigali
Rond half elf in de ochtend land ik op Kigali International Airport. Het visum regelen gaat supersnel. Op mijn fiets moet ik even wachten, hij komt als allerlaatste op de band. Maar gelukkig, hij is er!
De taxichauffeur heeft al een appje gestuurd. Nog snel een simkaart halen en door naar de Bikeshop Tugende, waar ze mijn fiets voor me in elkaar zetten. Een paar uur later krijg ik een berichtje: er was iets kapot, keurig met foto’s erbij, maar ze hebben het direct kunnen repareren.
In het hotel bestel ik coconut chicken curry met chapati. Die heb ik gemist! Een soort zelfgemaakte roti uit de pan, echt Afrikaans.
Mijn eerste indruk van Rwanda: wat zijn de mensen aardig. Alles wordt tot in de puntjes geregeld. En als vrouw alleen kun je hier gewoon rustig over straat lopen, midden in deze Afrikaanse hoofdstad, wat best uniek is.
De Mur de Kigali
Voordat de groep aankomt, wil ik alvast een rondje fietsen. Op het programma: de Mur de Kigali. Een korte, beruchte klim over kasseien in de wijk Nyamirambo, met stukken tot 19 procent.
Op weg ernaartoe waarbij ik direct omhoog fiets tegen een heuvel op stap ik al voor de eerste keer af, happend naar adem. Mijn conditie is niet fantastisch, maar de 1600 meter hoogte waarop de stad ligt helpt zeker niet mee. Dat buiten adem zijn houdt hier langer aan dan thuis, ik moet duidelijk nog even acclimatiseren.
Ik merk dat veel mensen me observeren. Ik vraag me af of ze denken dat ik wel goed bij mijn hoofd ben, vrijwillig die klim op. Ik lach vriendelijk naar iedereen en doe alsof ik hier al jaren kom.
Net als ik begin, rijdt er een Rwandees op een oude fiets voor me. Hij lijkt nauwelijks moeite te hebben. Ik probeer aan te haken, maar na 200 meter geef ik het op en heb ik drie minuten nodig om weer op adem te komen. Op gang komen op zo'n steile helling is nog een uitdaging, maar nog even 200 meter op mijn tanden bijten en ik sta boven.
Terug naar mijn hotel gaat bijna alles downhill. Je rijdt hier gewoon midden op de weg tussen de auto's en scooters. Even mijn draai vinden in het drukke verkeer, maar daarna zit ik in de flow. Iedereen houdt rekening met elkaar en niemand lijkt haast te hebben, heel fijn eigenlijk.
Aan tafel bij een Rwandees gezin
De dag voor de start ontmoet ik de groep. De fietsen worden in elkaar gezet en we lunchen samen. 's Avonds zijn we uitgenodigd bij Rita en haar ouders. Davi uit de groep kent haar.
Haar ouders spreken geen Engels, maar ze praten en vertellen honderduit. Rita en haar vriendin vertalen. We worden overladen met eten en het is heerlijk. Als we gaan, wil Rita's moeder voor ons bidden. We verstaan er niets van, maar ik vind het een heel bijzonder moment. Daarna brengt ze ons met z'n achten in één auto terug naar het hotel.
Dag 1: Kigali uit, richting de rivier
59,8 km · 1305 hoogtemeters
Om acht uur fietsen we naar Tugende, de fietsenwinkel, voor een briefing met onze logistiek manager. De eerste dagen rijdt ook Jean mee, een Rwandese gids.
We beginnen met een klim van vier kilometer. Ik moet een paar keer afstappen. Daarna is het klimmen of dalen, alles op rode gravelwegen. Komt er een vrachtwagen voorbij, dan hap je rood stof. Ik keek uit naar de afdalingen, maar op gravel zijn die bijna net zo zwaar. Diepe geulen, stenen in alle maten, zacht zand. Ik moet echt goed opletten.
In de dorpjes groeten de mensen vrolijk en roepen ze "mizungu", wat zoiets betekent als witte bezoeker. Tijdens de lunch komt net een school uit en alle kinderen rennen naar ons toe en komen een high five geven.
Om zes uur bereiken we de rivier en varen we met een bootje naar ons verblijf aan de overkant. Wat een prachtige kamers. Ik ben redelijk gesloopt, niet alleen van de lange dag fietsen, maar zeker ook van alle indrukken die je onderweg opdoet.
Dag 2: één richting, omhoog
48,3 km · 1352 hoogtemeters
In de routebeschrijving staat: "today we mainly go one direction, up." Van Lake Muhazi op 1450 meter naar Byumba op 2200 meter. Dan weet je in ieder geval waar je aan toe bent.
We klimmen, klimmen nog meer, en net als je denkt dat je er bent, zie je weer de volgende heuvel. Maar het is niet supersteil en in mijn lichtste versnelling tuf ik lekker door. Onderweg kopen we bananen in een dorpje. Die zie je bijna nooit in hotels, omdat ze hier als armeluisvoedsel gelden. Jean scoort ook nog een soort volkoren oliebollen, die ons tot de late lunch op de been houden.
Hier in Rwanda zijn wíj de bezienswaardigheid als blanke toerist. In elk dorp waar we stoppen kijkt iedereen onze kant op en komen mensen heel dicht bij je staan. Bij een school rennen de kinderen letterlijk naar je toe. Een meisje aaide zelfs over mijn arm. Soms voelt dat ongemakkelijk, maar ik kan het goed relativeren, ze zijn vooral nieuwsgierig.
Aangekomen in het hotel doet de douche het niet. Ik was mezelf ouderwets met een teiltje water uit de kraan en de stroom valt regelmatig uit. Ook de waterdruk is wisselend. Ik vind het niet heel erg. Part of the experience.
Dag 3: slapen achter een theefabriek
46 km · 1038 hoogtemeters
Geen stromend water vanochtend, dus het personeel brengt twee jerrycans met warm water. Het ontbijt maakt alles goed: veel te veel, met alles erop en eraan.
We beginnen met een klim van tien kilometer. Na een gelletje en een banaan trap ik vrij ontspannen omhoog. Boven is het uitzicht weer prachtig. Dorpjes, theeplantages, scholen met enthousiaste kinderen. Als we wegfietsen bij een school schreeuwen en zwaaien ze ons allemaal gedag. Ik word er emotioneel van, die onvoorwaardelijke blijdschap en positiviteit is zo ontroerend.
Na de lunch kiezen Noël en ik de korte route. Yannick, Davi en Hans pakken de lange. Ons verblijf is een guesthouse achter een theefabriek, omringd door thee. Noël en ik arriveren rond 16:00 en we kunnen even ontspannen, een warme douche, de was gedaan en ik wandel nog even door de theetuinen, wat is dit een prachtige locatie!
Dag 4: afdalen als een BMX'er
71,3 km · 1878 hoogtemeters
Volgens de dagbeschrijving zou vandaag 5 procent asfalt zijn. Het werd eerder 35 procent, wat vooral voor de billen fijn was.
In een dorp mag Yannick de singlespeed van een jongen proberen. Samen rijden ze de heuvel op terwijl iedereen joelt en klapt. We hebben de grootste lol met de locals die weer in een grote groep om ons heen staan.
Ik merk dat ik steeds makkelijker en sneller afdaal op gravel. Ken je die Red Bull filmpjes van BMX'ers die offroad een berg af knallen? Zo voelde ik me vandaag. Grote stenen ontwijken, door smalle geulen, over bruggetjes van boomstammen. Het gaat steeds behendiger.
Lunch eten we in een lokaal restaurantje achteraf in een steegje. Jean checkt altijd eerst de keuken en laat voor zichzelf opscheppen, zodat wij hetzelfde kunnen bestellen. Maaltijd, frisdrank en banaan: 1,60 euro per persoon.
Het laatste uur ben ik aan het aftellen. Nog tien kilometer, nog vijf, nog tweeënhalf. Dan eindelijk de Eco Lodge, waar we twee nachten blijven. Mijn kamer kijkt uit op Volcanoes National Park, wat een uitzicht! We eten in het donker, want de stroom valt uit.
Rustdag
Vanuit mijn bed kijk ik door de grote ramen zo het meer op. Mijn was wordt gedaan, ik werk mijn Polarsteps bij en laat de afgelopen dagen even bezinken.
's Middags wandelen we naar het water. Binnen drie minuten zijn we omringd door jongens van een jaar of dertien, veertien. Ze leren ons Kinyarwanda en typen de woorden in mijn telefoon. Ik zie dat ze moeite hebben met het toetsenbord en helemaal geen smartphone gewend zijn. Op de steile zandpaden naar beneden houden ze mijn handen vast, want ik loop op slippers. Ik zet muziek op en samen met de jongens lopen we dansend de helling af.
Eén van de jongens steelt een beetje mijn hart. Hij voelt zich op zijn gemak, danst uitbundig en vertelt dat hij later docent wil worden op de middelbare school.
Als een paar jongens voorzichtig vragen om materiaal voor school, geeft Davi ze pennen. Daarna loop ik als rijke toerist de dure lodge weer in, dat komt wel even binnen.
Een paar woorden die van pas komen:
- Mwaramutse: goedemorgen
- Mwiriwe: goedemiddag
- Murakoze: dank je wel
- Yego: ja
- Oya: nee
- Imana iguhe umugisha: God zegene je
Zelf Rwanda fietsen
Rijd mee met de volgende kleine groep met Kees of Yannick, of fiets dezelfde route op je eigen data.
Dag 5: onweer in het donker
99,7 km · 2256 hoogtemeters
Om kwart over acht stappen we in de boot. De jongens van gisteren staan ons al op te wachten en zwaaien ons uit.
Na een lange asfaltafdaling stoppen we bij een koffietentje voor een echt goede kop koffie. We nemen afscheid van Jean en het landschap verandert langzaam in grasland met koeien en geitenhoeders. De gravel is hier vulkanisch gruis en ik glijd weg zodra ik aanzet en moet op de steile stukken omhoog lopen. Voor het eerst raak ik geïrriteerd.
Om zes uur wordt het donker en we hebben nog 25 kilometer te gaan. Net op tijd bereiken we het asfalt. We trappen stevig door maar net in de laatste tien kilometer barst er een flinke onweersbui los. We schuilen een kwartier, zoeken de weg en houden uiteindelijk een motortaxi aan die ons de laatste kilometers voorrijdt. Om kwart over zeven komen we doorweekt aan. We lachen er allemaal om. Toch een beetje avontuur.
Dag 6: de Congo Nile Trail en een boot in de storm
41 km · 938 hoogtemeters
Vandaag rijden we een deel van de Congo Nile Trail. Ondanks de naam ligt die volledig in Rwanda en loopt hij 227 kilometer langs Lake Kivu.
Ik heb zware benen en de gravel is de slechtste tot nu toe. Eén en al stenen. Voor het eerst heb ik het niet echt naar mijn zin. De uitzichten over het meer maken veel goed, maar de hele groep vindt het pittig. Om twaalf uur hebben we pas dertig kilometer gereden, van de 90 km. Yannick regelt al fietsend een boot die ons verderop oppikt. We hebben een snelle lunch van chapati's en bananen, die we als hongerige kinderen opeten, zittend op een randje van de straat.
Op de boot belanden we midden in een heftige regenbui en worden we door de harde wind die eronder zit teruggeblazen. Op een gegeven moment ligt de boot dwars op de wind en de schipper springt in zijn boxershort het water in en duwt ons snel naar een beschut stukje kust. Daar wachten we de bui af. Wederom doorweekt komen we aan bij ons verblijf en staat er weer een gele jerrycan met een teiltje klaar. Het moet natuurlijk niet te luxe worden.
Dag 7: theeplantages van Gisovu
69 km · 2295 hoogtemeters
Ontbijt om zes uur, na een onvrijwillig koude douche. Vandaag rijdt er ook een film en fotoploeg mee voor Legendary Rides, plus een pick up truck. Halen we het niet voor donker, dan kunnen we instappen en dat haalt behoorlijk de druk van de ketel, aangezien ik de minst sterke fietser van de groep ben.
We beginnen met een klim van 18 kilometer à 6 procent. Ter vergelijking: dat is vijftien keer de Cauberg achter elkaar. De eerste twaalf kilometer zijn asfalt, de laatste zes gravel. Boven rijden we door de theeplantages van Gisovu.
De gravel daarna is echt hel. Stenen, stenen en nog meer stenen. Ik draag twee fietsbroeken en heb nog steeds zadelpijn en bijt regelmatig op m'n tanden om de pijn te incasseren. Onderweg zien we loslopende varkentjes, aapjes en dorpjes met kinderen die met ons meerennen.
Mijn tempo is te laag om het voor het donker te halen. Yannick stelt voor dat ik een stuk meerijd in de auto, maar ik wil nog niet opgeven. Rond half zes ben ik leeg en stap ik in. Yannick en Hans zitten er inmiddels ook in, met een klapband en een val. Noël en Davi trappen het laatste stuk door en halen de accommodatie voor zessen. Knap hoor!
Dag 8: door het regenwoud van Nyungwe
64 km · 1900 hoogtemeters
Ontbijt tussen de aapjes en ik vraag me af wie kijkt hier naar wie? Vandaag de laatste dag en ik draag alle drie mijn fietsbroeken en zit heerlijk zacht.
We rijden langs en door Nyungwe National Park, een van de oudste en best bewaarde bergregenwouden van Afrika. Het voelt magisch aan. We krijgen wel een flinke regenbui over ons heen en ik ben de enige met een regenjasje bij de hand. De filmploeg is enthousiast, we worden geïnterviewd en er vliegt een drone boven ons.
Bij een klim van tien kilometer over "terror gravel" stap ik in de auto, mijn tempo is te laag en ik wil de groep niet ophouden. Achterin de laadbak, samen met de fotografen, geniet ik van het uitzicht. Zodra we het asfalt bereiken spring ik weer op de fiets. We beginnen met een lange afdaling en ik roep meteen naar Yannick: "Deze had ik écht niet willen missen!" De laatste twee uur zijn prachtig. Uitzicht over het regenwoud, korte klimmetjes, heerlijke afdalingen, wat een geweldige afsluiting van de 8-daagse fietstrip.
Onze lodge aan de bosrand heeft eindelijk een warme douche.
Terug naar Kigali
De volgende dag gaan de fietsen op de auto en in vier uur rijden we terug naar de hoofdstad. Bij Tugende laten we de fietsen schoonmaken en inpakken voor de terugvlucht. Jean komt nog gedag zeggen in het hotel en Eric, onze fotograaf, brengt de beelden en een zak koffiebonen van topkwaliteit langs. Yannick en ik vliegen 's nachts alweer terug naar Nederland.
Rwanda in een notendop
- In bijna elk dorp roepen ze "mizungu". Zoiets als: hé, wat leuk dat je hier bent!
- Een volle rugtas kun je ook op je hoofd dragen.
- De fiets is in de dorpen hét vervoermiddel. Alles gaat erop: de oogst, balen hout, zes kratten frisdrank of een kist kippen.
- Een doorgetrokken streep in de bocht telt niet. Je neemt de binnenbocht en de tegenligger wijkt uit.
- Afdalen op gravel is niet altijd leuker dan klimmen.
- Sta je stil in een dorp, dan ben je binnen een paar seconden omringd door mensen die je van een halve meter afstand aanstaren.
- De vriendelijkheid, eerlijkheid en veiligheid in dit land is ongekend.
Wat een fantastische reis en wat een geweldig mooie ervaringen.
Zelf Rwanda op de gravelbike ontdekken? Lees onze gids over bikepacking in Rwanda, bekijk onze Rwanda reizen of stuur ons een berichtje. We vertellen je graag hoe het echt is.
Over de auteur
Pascalle fietste in september 2026 mee met de begeleide Rwanda-groepsreis van Legendary Rides. Ze had nog nooit acht dagen achter elkaar gefietst en hield de hele reis een dagboek bij.
Chat met Yannick op WhatsAppLees ook

Bikepacking in Andalusië: de Badlands-loop vanuit Granada
Bikepacking in Andalusië: een self-guided gravelloop vanuit Granada door de Gorafe-woestijn, 5 tot 8 dagen. Kortere dagen, echt klimwerk, zwaardere opties.
8 min lezen Yannick

Gravelfietsen in Andalusië: de Badlands Challenge
Zes fietsdagen self-guided gravel in Andalusië: 458 km vanuit Granada door de Gorafe-woestijn en de Sierra de Cazorla. Zo is de week echt, dag voor dag.
11 min lezen Yannick